Συγκέντρωση αλληλεγγύης στη Μαρία Μπεραχά και τον Νίκο Μαλαπάνη Πέμπτη 11 Νοεμβρίου, 8:30 π.μ.

Την 11η Νοέμβρη ξανακαλούνται από τον ειδικό εφέτη ανακριτή οι Νίκος Μαλαπάνης και Μαρί Μπεραχά για να εξεταστούν για την υπόθεση της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας μετά από αναβολή που τους δόθηκε στη 1 Νοέμβρη. Είναι οι πρώτοι από μια σωρεία ανθρώπων που ο κρατικός κατασταλτικός μηχανισμός ετοιμάζεται αν όχι να τιμωρήσει με την διαδικασία της προφυλάκισης, τουλάχιστον να ταλαιπωρήσει και να εκβιάσει, μέσα από μια σειρά διώξεων βασισμένων σε στοιχεία που δεν μπορούν να χαρακτηριστούν καν αστεία.
Η αστυνομικοδικαστική συμμορία της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας, διέπεται από αξίες που αρμόζουν μόνο σε απολυταρχικά καθεστώτα, και ποτέ δεν αρκείται στην φυσική τιμωρία των εχθρών της, αλλά πασχίζει πάντα να εκδικηθεί για να μεταδώσει το μήνυμα της απόλυτης και αδιασάλευτης κυριαρχίας της. Η εξουσία στο απόγειό της, σε μια συνέχεια της σκληρής κατασταλτικής γραμμής που απέμεινε ως κληρονομιά από τον εγκάθετο της αμερικανόπνευστης τακτικής, Χρυσοχοίδη. Ως φυσική συνέχεια του Γκουαντανάμο, στην Ελλάδα, στους εχθρούς του καθεστώτος αντιστοιχούν ειδικά κελιά και ειδικές πτέρυγες κράτησης, ειδικές συνθήκες μεταφοράς και επικοινωνίας, ειδικές φυλακές και ειδικοί νόμοι. Γιατί όπως αναφέραμε το μήνυμα είναι σαφές και πολύπλευρο: Όποιος αντιστέκεται θα καταστέλλεται, όποιος συμπαρίσταται θα καθίσταται ύποπτος, όποιος έχει φιλικές, συγγενικές ή συντροφικές σχέσεις με εχθρούς της εξουσίας θα τιμωρείται και θα ταλαιπωρείται με μακρόχρονες δικαστικές περιπέτειες, με αναίτιες και παράνομες προφυλακίσεις, με κοινωνικό στιγματισμό από τα φερέφωνα της εξουσίας τα ΜΜΕ τα οποία στα ζητήματα της ένοπλης βίας σχηματίζουν ένα αρραγές τείχος προστασίας της κυρίαρχης ιδεολογίας.
Απ την άλλη όμως πλευρά οι σύντροφοί μας δεν είναι μόνοι τους. Από ένα ασύδοτο, ανάλγητο, εκδικητικό και φασιστικό μηχανισμό που λέγεται ελληνική δημοκρατία και που ειδικά αυτή την περίοδο θεωρεί πως έχει την κοινωνική νομιμοποίηση να τσακίσει όποιον διαφωνεί πολιτικά με την ύπαρξή της, δεν δεχόμαστε κανένα εκβιασμό. Γιατί εμείς απέναντι στην καταστολή προτάσσουμε την αλληλεγγύη. Απέναντι στην απομόνωση των συντρόφων μας διαμορφώνουμε ένα δυναμικό πόλο αντίστασης. Απέναντι σε ένα ολοκληρωτικό ιδεολόγημα βάζουμε το πάθος που έχουμε για την ανθρώπινη ελευθερία. Απέναντι σε μια κοινωνία κλουβί βάζουμε τη λαχτάρα μας για την κατάργηση κάθε είδους φυλακής.
Καθώς ο κρατικός κατασταλτικός μηχανισμός, μετά από πολλά χρόνια νομικών θωρακίσεων, έχει λυμένα τα χέρια του για να εφαρμόσει τις πιό βάρβαρες πολιτικές πάνω σε όποιον αμφισβητήσει το κρατικό μονοπώλιο στη βία, αλλά και απέναντι σε οποιονδήποτε αρνείται να συμμετάσχει και να ενισχύει μια κοινωνία ρουφιανιάς και υποταγής είναι σίγουρο πως θα προσπαθήσει να ξεπεράσει κάθε όριο στον αγώνα για πολιτική, ιδεολογική ακόμα και φυσική εξόντωση των εχθρών του.
Εμείς, μέσα κι έξω από τις φυλακές της ελληνικής δημοκρατίας, οφείλουμε, μπορούμε και πρέπει να βρεθούμε για ακόμα μια φορά απέναντι στο κυριαρχικό σύστημα.
Οφείλουμε, για να διατηρήσουμε την συνέχεια των αξιών μας μέσα στο χρόνο.
Μπορούμε, γιατί από καιρό έχουμε πάψει να είμαστε μια ασήμαντη μειοψηφία αλλά αντίθετα είμαστε ένα δυναμικό κοινωνικό ριζοσπαστικό κομμάτι.
Και πρέπει, γιατί αρνούμαστε να παραδώσουμε τους συντρόφους στα χέρια μιας εκδικητικής εξουσίας.
Κάτω τα χέρια απ' τους αγωνιστές Ν. Μαλαπάνη Και Μ. Μπεραχά
Συγκέντρωση αλληλεγγύης
Δευτέρα 11 Νοέμβρη, Εφετείο, Αθήνα.

Σύντροφοι από Αθήνα, Θεσσαλονίκη και τις φυλακές Λάρισας

Αναδημοσίευση από indymedia

Πορεία στη Λάρισα 13/11

 

Αναδημοσίευση από indymedia

Πορεία στα Χανιά 18/11 για τη δολοφονία του Στράτου Π. μετά από καταδίωξη από μπάτσους

ΟΠΟΥ ΑΚΟΥΣ ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑ, ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΑΙΜΑ ΜΥΡΙΖΕΙ…

Όταν η σιωπή είναι τόσο εκκωφαντική πρέπει να σπάει
Ο λόγος για το θάνατο του Στράτου Π. ενός 19χρονου μαθητή, ο οποίος τραυματίστηκε σοβαρά στις 14/10, όταν έπεσε πάνω σε αμάξι στη συμβολή των οδών Τσόντου Βάρδα και 8ης Δεκεμβρίου, κατά τη διάρκεια πιεστικής καταδίωξής του από αστυνομικούς της ομάδας ΔΙ.ΑΣ, όταν δε σταμάτησε με το μηχανάκι του σε μπλόκο που είχαν στήσει. Ο 19χρονος μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο κλινικά νεκρός, όπου μετά από μερικές ημέρες κατέληξε.
Η αποσιώπηση του γεγονότος εξόφθαλμη
Η παραπληροφόρηση πολύ καλά στημένη, αφού τα ΜΜΕξαπάτησης αναφέρθηκαν στο θάνατο του παιδιού ως ακόμα ένα «θύμα τροχαίου». Για μας ο θάνατός του είναι ξεκάθαρα μία δολοφονία από τις ένοπλες συμμορίες του κράτους και όχι άλλο ένα «θύμα της ασφάλτου» όπως τα media έχουν φροντίσει να (παρα)πληροφορούν. Οι δημοσιογράφοι δε, είναι λαλίστατοι όταν εξαπολύουν την προπαγάνδα για την αναγκαιότητα και το έργο της ομάδας ΔΙ.ΑΣ. και των λοιπών σωμάτων της ΕΛ.ΑΣ., με σκοπό να γίνει αποδεκτή η συνεχής παρουσία τους στην καθημερινότητά μας.
«Τα περιστατικά είναι μεμονωμένα»
Το ακούμε συχνά πυκνά. Ας θυμηθούμε όμως έστω και μερικά από τα πολλά «ανδραγαθήματα» των κρατικών σκυλιών. Ο Ηρακλής Μαραγκάκης δολοφονείται το 2003 δεχόμενος από πίσω σφαίρες μέσα στο αμάξι του, όντας άοπλος, επειδή τόλμησε να μη σταματήσει σε μπλόκο ειδικών φρουρών. Ο Nicolas Toddi, εργάτης, δέχεται καμιά 20αριά σφαίρες πισώπλατα, επειδή οι σερίφηδες του κράτους τον μπέρδεψαν με άλλον στο πιστολίδι που επέλεξαν να ανοίξουν σε πυκνοκατοικημένη περιοχή. Την περασμένη εβδομάδα στο Βόλο, ένας ακόμη μαθητής με μηχανάκι δε σταματάει σε μπλόκο των ΔΙ.ΑΣ. Ακολουθεί η γνωστή καταδίωξη μέσα στην πόλη και αφού τον ακινητοποιούν, τον σακατεύουν στο ξύλο με αποτέλεσμα τον σοβαρό τραυματισμό του, ενώ για άλλη μία φορά το γεγονός παρουσιάζεται  ως «τροχαίο ατύχημα». «Εξοστρακισμοί» σφαιρών, «τυχαίες εκπυρσοκροτήσεις», «ατυχήματα» σε καταδιώξεις, ανελέητοι ξυλοδαρμοί, σοβαροί τραυματισμοί σε διαδηλώσεις από ξύλο, εφορμήσεις με μηχανές μέσα σε πορείες, χημικά, χειροβομβίδες, βασανιστήρια, βιασμοί και «αυτοκτονίες» μέσα σε αστυνομικά τμήματα, 100άδες δολοφονίες, 1000άδες «μεμονωμένα» περιστατικά. Τα παραπάνω παραδείγματα δε δίνονται για να δημιουργήσουν εντυπώσεις, αλλά γιατί δείχνουν τόσο τη διαχρονικότητα των δολοφονικών πρακτικών του κράτους, όσο και ότι τέτοια γεγονότα αφορούν τον καθένα μας.
«Δεν είναι όλοι οι αστυνομικοί ίδιοι»
Δεν είναι ζήτημα καλού ή κακού μπάτσου. Είναι ο ρόλος της αστυνομίας η οποία παρουσιάζεται ως προστάτης της κοινωνίας. Μια προστασία που περιέχει τη διάχυτη αστυνομοκρατία στις γειτονιές, την αναβάθμιση των συστημάτων παρακολούθησης και ελέγχου, χιλιάδες ένστολους ακροβολισμένους και μηχανόβιους μπάτσους στους δρόμους. Όλα αυτά σε μία προσπάθεια να διατηρήσουν την κοινωνική ειρήνη και ένα αίσθημα ασφάλειας. σε καιρούς που η εικόνα που είχε κατασκευάσει η κυριαρχία για τον εαυτό της έχει πλέον καταρρεύσει και το μόνο που απέμεινε είναι η βαρβαρότητα της φτώχειας, της ανεργίας και του άγριου ανταγωνισμού. Όμως για να επιτευχθεί η ασφάλεια πρέπει να εγκαθιδρυθούν και οι δύο γνωστές προϋποθέσεις της: η ησυχία και η τάξη. Και σε αυτή τη συνθήκη περιλαμβάνεται και το συμπέρασμα: Κανείς δε θα περνάει απαρατήρητος, κανείς δε θα μένει ατιμώρητος και ανεξάρτητα με την «παρανομία» που μπορεί να έχει διαπράξει, το κόστος της μη υποταγής στην εξουσία του μπάτσου μπορεί να είναι ακόμα και η ίδια η ζωή.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η δολοφονική καταδίωξη του 19χρονου παιδιού. Το κράτος και τα σώματα ασφαλείας απέδειξαν για άλλη μια φορά το δολοφονικό τους πρόσωπο. Ένα μισητό, αντιανθρώπινο και αντικοινωνικό ρόλο που δεν μπορεί να ωραιοποιηθεί, όσο και να προσπαθεί το κράτος μέσω των ΜΜΕξαπάτησης. Όσο κι αν οι δρόμοι κατακλύζονται από τους «εγγυητές της τάξης και της ασφάλειας», εμείς θα συνεχίζουμε να επιτιθόμαστε στο δημοκρατικό άλλοθι των κρατικών δολοφονιών. Τέτοιες πρακτικές δε θα μένουν αναπάντητες…

ΜΠΑΤΣΟΙ-ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ-ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ-ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ

ΚΑΜΙΑ ΚΡΑΤΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΗ

ΠΟΡΕΙΑ, ΠΕΜΠΤΗ 18/11

ΠΛ. ΑΓΟΡΑΣ, 18:00

                                                                                                                             αναρχικοί-αναρχικές

                                                                                           Αναδημοσίευση από indymedia

Δευτέρα 8/11 στην Κατάληψη Σκαραμαγκά

Κατάληψη Πατησίων 61 & Σκαραμαγκά

Vegan καφενείο αφιερωμένο στον αγωνιστή του A.L.F. Barry Horne

Την Παρασκευή 5/11 το Vegan Καφενείο στην Κατάληψη Σκαραμαγκά θα είναι αφιερωμένο με προβολές και συζήτηση στον αγωνιστή του A.L.F. Barry Horne που πέθανε από απεργία πείνας στη φυλακή, αγωνιζόμενος για την απελευθέρωση των ζώων.

Ημέρα μνήμης: Barry Horne (17/03/1952 - 05/11/2001)

O Barry Horne γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Northampton. Δούλευε σαν σκουπιδιάρης, όταν στα 35 του άρχισε η επαφή του με τα δικαιώματα των ζώων. Για κάποιους θεωρείται τρομοκράτης. Για άλλους είναι ήρωας. Σε κάθε περίπτωση, ήταν ένας άνθρωπος που επηρέασε και επηρεάζει τις ζωές χιλιάδων άλλων ανθρώπων. Ήταν ένας άνθρωπος που με τη ζωή του και τη δράση του έδρασε σαν καταλύτης για το πιο ριζοσπαστικό κίνημα της εποχής μας, το κίνημα της απελευθέρωσης των μη ανθρώπινων ζώων. Παρακάτω ακολουθεί μια σύντομη παρουσίαση της δράσης του Barry Horne.

Το 1988 πήρε για πρώτη φορά δημοσιότητα το όνομα του Barry, όταν συνελήφθη μαζί με άλλους τρεις για την απόπειρα διάσωσης ενός ρινοδέλφινου από μια πισίνα στο Lancashire. Το 1990 μαζί με δύο ακόμα άτομα εισέβαλε στη Harlan Interfauna στο Cambridge και αφαίρεσε 82 beagles και 26 κουνέλια, που επρόκειτο να προμηθευτούν σε εργαστήρια ως πειραματόζωα. Τρία χρόνια αργότερα μπήκε στη φυλακή για καταστροφές που προκάλεσε μαζί με άλλους πέντε σε μια διάσκεψη για τα πειράματα στα ζώα στο Oxford. Από εδώ και πέρα ξεκινάει μια περίοδος στη ζωή του Barry που η δράση του σαν υπερασπιστής των δικαιωμάτων των μη ανθρώπινων πλασμάτων παίρνει σκληροπυρηνική διάσταση.

Τον Ιούλιο του 1996 και μετά από μια σειρά βομβιστικών ενεργειών που φέρεται αυτός ως υπεύθυνος, συνελήφθη από την αστυνομία. Έξι μήνες μετά την προφυλάκισή του ξεκίνησε την πρώτη του απεργία πείνας, ζητώντας από τον τότε πρόεδρο του κόμματος των Εργατικών John Major να αποσύρει την υποστήριξη του στα ζωικά πειράματα μέσα σε ένα πλάνο πενταετίας. Ο Barry σταμάτησε την απεργία του την 35η μέρα και τότε ο εκπρόσωπος των Εργατικών για θέματα ευημερίας των ζώων δήλωσε ότι «το Εργατικό Κόμμα δεσμεύεται να ελαττώσει και μετέπειτα να καταργήσει τη ζωοτομία». Κατά τη διάρκεια της απεργίας, υπήρξε μια ραγδαία αύξηση σε όλη την Αγγλία στον ακτιβισμό για τα δικαιώματα των ζώων, με συνεχείς απελευθερώσεις ζώων και υλικές καταστροφές, πάντα σε συμπαράσταση στη μάχη που έδινε ο Barry.

Έξι μήνες αργότερα, στις 11 Αυγούστου 1997, ο Barry ξεκινάει τη δεύτερη απεργία πείνας. Αυτή τη φορά ζητάει από το Εργατικό Κόμμα ένα συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα για την κατάργηση της ζωοτομίας. Οι αλληλέγγυες στον Barry δράσεις ήταν ακόμα πιο μαζικές και πέρασαν τα σύνορα της Αγγλίας. Η απεργία πείνας σταμάτησε 46 μέρες αργότερα, όταν οι Εργατικοί δέχτηκαν επίσημα να συζητήσουν με τους διαδηλωτές. Ήταν η πρώτη φορά που συνέβη κάτι τέτοιο.

Στις 12 Νοεμβρίου 1997 ξεκινάει η δίκη. Αν και αναγνωρίστηκε η πρόθεση του Barry να μην προκαλέσει βλάβη σε κάποιον/α, χαρακτηρίστηκε από το δικαστή τρομοκράτης και του αποδόθηκε ποινή φυλάκισης 18 ετών. Ήταν η μεγαλύτερη ποινή μέχρι τότε για πράξεις υπέρ της απελευθέρωσης των ζώων.

Στις 6 Οκτωβρίου του 1998, ο Barry Horne ξεκίνησε την τρίτη και μεγαλύτερη απεργία πείνας. Αυτή τη φορά τα αιτήματά του ήταν πολύ συγκεκριμένα: Ζητούσε την παύση έκδοσης αδειών για ζωικά πειράματα και τη μη ανανέωση των εν ενεργεία αδειών, την άμεση απαγόρευση των πειραμάτων για μη ιατρικούς σκοπούς, την κατάργηση όλων των πειραμάτων μέχρι τις 6 Ιανουαρίου 2002, την άμεση παύση των πειραμάτων στους κρατικούς φορείς και το κλείσιμο της Animal Procedures Committee, ενός συμβουλευτικού σώματος που προωθεί τη βιομηχανία ζωοτομίας. Πλέον η ζωοτομία ήταν θέμα μέσα στο Βρετανικό Κοινοβούλιο. Ο Barry κατά τη διάρκεια της απεργίας, γράφει μέσα από τη φυλακή: «Αυτός ο αγώνας δεν είναι για μας, ούτε για τις προσωπικές μας ανάγκες. Είναι για κάθε ζώο που υπέφερε και πέθανε μέσα στα εργαστήρια ζωοτομίας, και για κάθε ζώο που θα υποφέρει και θα πεθάνει στα ίδια εργαστήρια, εκτός και αν σταματήσουμε αυτή τη σατανική επιχείρηση τώρα. Οι ψυχές των βασανισμένων νεκρών ουρλιάζουν για δικαιοσύνη, οι κραυγές των ζωντανών για ελευθερία. Μπορούμε να δημιουργήσουμε αυτή τη δικαιοσύνη και να παραδώσουμε αυτή την ελευθερία. Τα ζώα δεν έχουν κανέναν εκτός από εμάς. Δε θα τα απογοητεύσουμε».

Την 52η μέρα – και όντας ήδη στο νοσοκομείο 6 μέρες – ο Barry πόναγε πολύ, είχε προβλήματα με την όρασή του και υπήρχε άμεσος κίνδυνος να πέσει σε κώμα. Το ενδεχόμενο θανάτου του Barry ήταν πλέον ορατό. Το Animal Rights Militia έβγαλε μια ανακοίνωση απειλώντας πως αν πεθάνει ο Barry Horne θα σκοτώσει 10 ανθρώπους που έχουν άμεση σχέση με τη ζωοτομία. Κατά τη διάρκεια αυτής της απεργία πείνας οι δράσεις και η συμπαράσταση του κόσμου ήταν ακόμα μεγαλύτερης κλίμακας από τις προηγούμενες δυο.

Την 63 μέρα είχε χάσει την ακοή του από το ένα αυτί, την όραση του από το ένα μάτι, είχε κύρωση του ήπατος και πόναγε πολύ. Την 66η μέρα μεταφέρεται ξανά στη φυλακή, με την πρόφαση ότι δεν υπάρχει λόγος νοσηλείας του στο νοσοκομείο, αφού αρνείται την περίθαλψη. Ο Barry πλέον είχε χάσει την επαφή με το περιβάλλον και δε θυμόταν το λόγο που έκανε απεργία πείνας. Σταμάτησε την απεργία την 68η μέρα χωρίς να δώσει κάποια εξήγηση. Όλοι οι άνθρωποι του στενού κύκλου του υποστηρίζουν ότι κάτι συνέβη στον Barry κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων ημερών που δεν μπορούσαν να έχουν επαφή μαζί του, όταν και επέστρεψε στη φυλακή.

Ο Barry δε συνήλθε ποτέ από τις ζημιές που του προκάλεσε αυτή η τελευταία απεργία πείνας, σωματικές και διανοητικές. Συνέχισε να κάνει απεργίες πείνας ξανά και ξανά μέσα στη φυλακή, με ελάχιστη υποστήριξη. Όπως λέγεται, από ένα σημείο και ύστερα μόνο οι φρουροί ήξεραν αν έτρωγε ή όχι. Πέθανε στις 5 Νοεμβρίου 2001 από ανεπάρκεια ήπατος, στη 15η μέρα μιας ακόμα απεργίας πείνας.

Κλείνοντας, παραθέτω το γράμμα του Barry κατά την τρίτη απεργία πείνας του.

Είναι πάντα ευκολότερο να βλέπουμε τους λόγους για τους οποίους δε μπορούμε να πετύχουμε, πάντα ευκολότερο να ανασηκώσουμε τους ώμους μας και να πιστεύουμε πως το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να προσπαθήσουμε, σχεδόν ως συμβολική χειρονομία. Χωρίς πίστη στην επιτυχία η επιτυχία γίνεται τόσο δύσκολο να επιτευχθεί, σχεδόν κάτι αδύνατο. Σαν την απελευθέρωση των ζώων ουσιαστικά, μια έννοια αδύνατη. Ξέρουμε ότι δεν είναι όμως, ειδάλλως για τι παλεύουμε; Δεν πρέπει ποτέ να φοβόμαστε να πετύχουμε ή να πιστεύουμε πως μπορούμε να πετύχουμε. Και δεν πρέπει ποτέ να φοβόμαστε να φθάσουμε στα αστέρια, εάν αυτό είναι που χρειάζεται. Με αυτή την απεργία πείνας λέμε στην κυβέρνηση αυτής της χώρας ότι τα θέλουμε όλα και δε θα δεχτούμε τίποτα λιγότερο από την επιτυχία. Πώς μπορούμε ενδεχομένως να ζητήσουμε λιγότερα; Κάνοντας κάτι τέτοιο, πρόκειται να καταδικαστούν τόσα πολλά ζώα σε μια ζωή βασάνων και θανάτου. Πιστέψτε με, ο καιρός έχει έρθει να φθάσουμε εκείνα τα αστέρια και να πιστέψουμε ότι είναι δυνατό.

Πολλοί άνθρωποι λένε ότι αυτή η διαμαρτυρία δε μπορεί να πετύχει επειδή η κυβέρνηση δε νοιάζεται, δε θα υποχωρήσουν, και δεν έχουν κανένα συναίσθημα για τα ζώα. Άλλοι λένε ότι ο στόχος που θέτουμε είναι υπερβολικός, πως θα έπρεπε να ζητήσουμε λιγότερα, να στοχεύσουμε έναν ευκολότερα αποκτήσιμο στόχο. Λένε, δεν μπορείς να τα αναμένεις όλα· ας το πάρουμε ένα βήμα κάθε φορά. Η απάντησή μου σε αυτό το τελευταίο είναι ότι έχουμε κάνει ακριβώς αυτό για χρόνια τώρα. Το έχουμε πάρει ένα βήμα κάθε φορά, στο μακρύ δρόμο που έχουμε προχωρήσει για τη δικαιοσύνη στα εργαστήρια. Και τώρα έχουμε φθάσει στο σημείο που βλέπουμε τη θέα του στόχου μας. Δεν υπάρχουν άλλα βήματα να κάνουμε εκτός από αυτό, το τελικό βήμα για την ολική κατάργηση της ζωοτομίας. Μην κάνετε κάποιο λάθος· ο στόχος αυτής της απεργίας πείνας δεν είναι να απαιτηθεί κάτι που δεν μπορεί να δοθεί. Γιατί είμαστε λογικοί άνθρωποι, και ως τέτοιοι δεν απαιτούμε μια στιγμιαία λύση. Αντ' αυτού λέμε 'εντός μιας συμφωνηθείσας χρονικής περιόδου'. Αυτό σημαίνει ακριβώς ό,τι λέει, καμία διπλή συναλλαγή, καμία κενή υπόσχεση, καμία μυστική διαπραγμάτευση. Δώστε μας μια προθεσμία που μπορούμε να συμφωνήσουμε και μας δώστε το λόγο σας για αυτή.

Στην κυβέρνηση των Εργατικών θα έλεγα αυτό· έχετε μεταχειριστεί το Κίνημα των Δικαιωμάτων των Ζώων, τις χιλιάδες και χιλιάδες ανθρώπων που αγαπάνε τα ζώα σε αυτή τη χώρα πολύ άδικα. Στους μήνες που καταλήγουν στις εκλογές είπατε τόσα πολλά ωραία πράγματα, μας δώσατε υποσχέσεις και υποχρεώσεις, μας βεβαιώσατε κατ' επανάληψη για τις αξιότιμες προθέσεις σας προς τα ζώα. Και σας πιστέψαμε. Εξαιτίας αυτού, χιλιάδες και χιλιάδες άνθρωποι σας ψήφισαν πρόθυμα, θεωρώντας πως εδώ επιτέλους ήταν μια κυβέρνηση που θα κρατούσε το λόγο της και θα βοηθούσε τα ζώα. Μας έχετε απογοητεύσει και έχετε προδώσει τα ζώα που δεσμευθήκατε να βοηθήσετε. Δεν θα το ξεχάσουμε αυτό· Δεν είναι αρκετό να λέτε ότι δεν είχατε το χρόνο ακόμα να κάνετε ό,τι έχετε υποσχεθεί. Τα λόγια σας από τις εκλογές και μετά αποδεικνύουν αυτό, μας μιλούν μόνο για μια έλλειψη συναισθήματος για τα ζώα. Μας λέτε ότι δεν είναι προτεραιότητα. Στις χιλιάδες που σας έδωσαν τις ψήφους τους, είναι πράγματι μια προτεραιότητα και θα ήταν σοφό να το θυμάστε αυτό. Δείξτε μας λοιπόν τώρα ότι είστε άνδρες και γυναίκες με τιμή, ότι έχετε συμπόνια, ότι είστε δεσμευμένοι στο τελείωμα των βασάνων των ζώων στα εργαστήρια ζωοτομίας. Σε αυτό το ζήτημα μιλήστε μαζί μας και θα ακούσουμε αλλά μην προδώσετε τα ζώα ή εμάς πάλι, αλλιώς δεν θα ξεχάσουμε.

ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Barry Horne

Συνέλευση για την Αντισπισιστική Δράση

Άρνηση κατάθεσης μάρτυρα στον ειδικό ανακριτή

Την Τετάρτη 3.11.2010 καλούμαι να εμφανιστώ ενώπιον ειδικού εφέτη ανακριτή προκειμένου να «καταθέσω ως μάρτυρας για παρ. άρθρου 187 Α Π.Κ.» σε σχέση με την «υπόθεση του Επαναστατικού Αγώνα».

Δεν μπορώ να παραβλέψω το γεγονός ότι η κλήτευση αυτή εντάσσεται σε μία σειρά επιθετικών κινήσεων με πολλαπλούς στόχους, την οποία έχει εξαπολύσει το κράτος και οι μηχανισμοί του ήδη από τον Απρίλιο του 2010 όταν, στήνοντας ακόμη μία υπερθεαματική «αντιτρομοκρατική» παράσταση, συλλαμβάνει τους Ν. Μαζιώτη, Π. Ρούπα και Κ. Γουρνά, που αργότερα αναλαμβάνουν την πολιτική ευθύνη για την οργάνωση «Επαναστατικός Αγώνας», και τους αναρχικούς Β. Σταθόπουλο, Χ. Κορτέση και Σ. Νικητόπουλο, οι οποίοι εξ αρχής αρνούνται το κατηγορητήριο που τους αποδίδεται. Ανθρώπους γνωστούς για την πολιτική τους δράση, ανθρώπους που διατηρούν φιλικές και συντροφικές σχέσεις μέσα στο αναρχικό και αντιεξουσιαστικό κίνημα.

Έκτοτε, με την χρήση των κλασσικών εργαλείων της «αντι»τρομοκρατικής ρητορείας στήνεται μια «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» και δρομολογείται μία οργανωμένη κατασταλτική επιχείρηση που καταλήγει να εμπλέκει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο δεκάδες ανθρώπους από το άμεσο ή ευρύτερο περιβάλλον των διωκόμενων. Ένας μακρύς κατάλογος συναδέλφων, γειτόνων, συγγενών και φίλων τίθεται στο στόχαστρο αυτής της παρωδίας, με περισσότερο ή λιγότερο «φιλικές» ανακρίσεις, με παρακολουθήσεις και διαρκείς παρενοχλήσεις από την αστυνομία, με την στοχοποίησή τους μέσα από υπαγορευμένα δημοσιεύματα και, εν τέλει, σήμερα, με τις κλήσεις δεκάδων ακόμη στα ανακριτικά γραφεία ως μαρτύρων και την κλήτευση τεσσάρων εξ αυτών ως κατηγορουμένων.

Ενδεικτικό παράδειγμα αυτής της στρατηγικής είναι «το πείραμα της Νέας Φιλαδέλφειας», που εφαρμόστηκε τις πρώτες μέρες μετά τις συλλήψεις: αστυνομική κατοχή μίας ολόκληρης περιοχής, παρακολούθηση όλων των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων των κατοίκων για εβδομάδες και πρωτόγνωρες μέθοδοι συλλογής πληροφοριών. Οι υπάλληλοι της αντιτρομοκρατικής ζητούσαν πόρτα–πόρτα από τους κατοίκους, άλλοτε εκβιαστικά και άλλοτε επικαλούμενοι ένα αυθαίρετο αίσθημα ευθύνης για την «κοινή υπόθεση», να καταγγείλουν οτιδήποτε είχε σχέση με τους κατηγορούμενους. Πρόκειται για την κοινωνική μεγέθυνση της ίδιας τακτικής με τις δεκάδες σήμερα μεμονωμένες κλήσεις για μαρτυρικές καταθέσεις, που περνώντας από το γενικευμένο στο εξειδικευμένο, έχει μόνο στόχο και κοινή συνισταμένη την εκβίαση και εμπέδωση της συνεργασίας με τους κατασταλτικούς μηχανισμούς, τον εκφοβισμό, την κοινωνική και πολιτική χαρτογράφηση και την απόσπαση δήλωσης πολιτικών φρονημάτων ή την αποκήρυξή τους.

Ιδιαίτερα σε μία εποχή όπου το κράτος και το κεφάλαιο εξαπολύουν μία πρωτοφανούς βαρβαρότητας επίθεση σε κάθε κομμάτι της κοινωνίας, η υπακοή και η συνεργασία προβάλλονται όχι μόνο ως καθήκον αλλά και ως αρετή και δηλώνεται ξεκάθαρα ότι όπου η συναίνεση δεν μπορεί να εκμαιευτεί ή να εκβιαστεί, επικρέμεται ή εφαρμόζεται η κατασταλτική απειλή. Το σχήμα είναι απλό: η εξαθλίωση εξαπλώνεται, η δυνατότητα γενικευμένης ανυπακοής πλανάται απειλητικά, το κράτος θωρακίζεται... οι κατασταλτικοί μηχανισμοί γιγαντώνονται, εκσυγχρονίζονται και αναβαθμίζουν το νομικό τους οπλοστάσιο. Μία ξεκάθαρη δήλωση τόσο του φόβου όσο και των γενικευμένων κατασταλτικών προθέσεων των κυριάρχων, αποτελεί η ψήφιση του νέου αντιτρομοκρατικού νόμου. Με τις νέες διατάξεις διευρύνεται θρασύτατα η έννοια του «τρομοκράτη» προκειμένου να συμπεριλάβει πρακτικές των κοινωνικών αντιστάσεων [μπορεί στο εξής να αποδίδεται σε άτομα τα οποία κατηγορούνται για από κοινού πλημμεληματικές πράξεις (π.χ. παρακώλυση συγκοινωνιών)] και επιπλέον ποινικοποιούνται και τυπικά οι προσωπικές και φιλικές σχέσεις [μέλη μιας οργάνωσης θεωρούνται πλέον και όσοι παρέχουν «κάθε είδος περιουσιακά στοιχεία, υλικά ή άυλα, κινητά ή ακίνητα ή κάθε είδους χρηματοοικονομικά μέσα»].

Οι αναρχικοί και οι αντιεξουσιαστές δεν μπορεί παρά να βρίσκονται σταθερά και με συνέπεια στο στόχαστρο της επιθετικής αυτής στρατηγικής, ακριβώς γιατί σταθερά και με συνέπεια αποτελούν απειλή για τους καθεστωτικούς σχεδιασμούς, ακριβώς γιατί σταθερά και με συνέπεια αποτελούν το κομμάτι εκείνο της κοινωνίας που συνειδητά αντιστέκεται, συλλογικά οργανώνεται και διαρκώς προτάσσει την ανατροπή της κρατικής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Επειδή, λοιπόν, είναι προφανές ότι από την αρχή αυτής της υπόθεσης μέχρι και σήμερα, η επιλογή των ανθρώπων που στοχοποιούνται και τίθενται σε ομηρία γίνεται καθ’ υπόδειξη της πολιτικής τους ταυτότητας και της αξιολόγησής της από τις αρχές˙ επειδή η επιλογή μου ως μάρτυρα (όπως και δεκάδων άλλων) γίνεται με βάση την διαρκή παρουσία μου στον αναρχικό-αντιεξουσιαστικό χώρο˙ επειδή δεν είμαι αρκετά αφελής ώστε να δεχθώ ότι ανάμεσα στα χιλιάδες αποτυπώματα που συλλέχτηκαν ως τρόπαια από τις κατοικίες των κατηγορουμένων τα δικά μου επιλέχθηκαν τυχαία - αντίθετα υποδείχθηκαν βάσει των «φακέλων» της αντιτρομοκρατικής˙ επειδή δεν επιθυμώ να μπω στη γελοία διαδικασία επιβεβαίωσης ή αναίρεσης της όποιας εικόνας έχει κατασκευαστεί για μένα και θεωρώντας την κλήτευσή μου αυτή πολιτική, δεν μπορώ παρά να καταλήξω στο μόνο αυτονόητο για μένα:

Αρνούμαι να προσέλθω ενώπιον του ανακριτή, αρνούμαι να καταθέσω οτιδήποτε αφορά τις προσωπικές και συντροφικές μου σχέσεις, αρνούμαι να λάβω μέρος και να νομιμοποιήσω οικειοθελώς αυτή τη διαδικασία που προσβάλλει την νοημοσύνη μου, συνεχίζει έναν ατέρμονο κύκλο στοχοποιήσεων και ανακρίσεων και αφήνει μία επικίνδυνη παρακαταθήκη για το μέλλον των αντιστεκόμενων ανθρώπων. Μία απόφαση που μου επιβάλλει η συνείδηση μου και η αλληλεγγύη μου απέναντι στους φυλακισμένους φίλους και συντρόφους μου.

Κατά τη γνώμη μου 
ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ

2.11.2010
Ε. Βλάχου 

Αναδημοσίευση από indymedia

Ο κόσμος δεν αλλάζει στις κάλπες

Στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές που θα γίνουν σε λίγες μέρες, άπαντες οι «ενεργοί» πολίτες της αξιοθρήνητης δημοκρατίας «μας» θα κληθούν για μια ακόμη φορά να επιτελέσουν το θεατρινίστικο ρόλο που η εξουσία ονομάζει «δημοκρατικό εκλογικό δικαίωμα». Οι εκλογές είναι μια από τις πιο καλοστημένες απάτες που έχει δημιουργήσει η κυριαρχία, για να καλλιεργεί στα μυαλά των υπηκόων της την ψευδαίσθηση ότι αυτοί και μόνο αυτοί επιλέγουν το δρόμο του μέλλοντος τους.

Το συγκεκριμένο «μέλλον» όμως, είναι εξαρχής διανθισμένο με διλήμματα, τα οποία η εκάστοτε πολιτική εξουσία θέτει στο λαό. Κάποτε το δίλημμα ήταν ο φόβος της συνταγματικής εκτροπής μέσα από ένα πραξικόπημα, σήμερα ονομάζεται «υποταγή στις κυβερνητικές επιλογές ή αποσταθεροποίηση». Για τις φετινές δημοτικές και περιφερειακές εκλογές τα κομματικά επιτελεία έχουν αναγάγει το τελευταίο αυτό δίλημμα σε κύρια πολιτική τους θέση. Με αυτό το τέχνασμα οι πολίτες γίνονται έρμαιο διάφορων εκβιασμών (ακυβερνησία λόγω εκλογικής αποχής, κατάρρευση της οικονομίας και πτώχευση της χώρας, απώλεια θεσμικής κι εθνικής κυριαρχίας κλπ) από πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες, και τρομοκρατημένοι αδυνατούν να τους αμφισβητήσουν, διαλέγοντας τελικά την εθελούσια σκλαβιά τους.

Μπορεί οι εκλογές της 7ης Νοέμβρη να γίνονται για την ανάδειξη δημάρχων και περιφερειαρχών αλλά στην ουσία οι τοπικές εκλογές ήταν πάντα μια μικρογραφία των εθνικών, με τους τοπικούς άρχοντες να συναγωνίζονται σε δημαγωγία, κομπίνες, ρουσφέτια και λαδώματα τους «πατέρες του έθνους». Είναι φυσικό εξάλλου, μιας και οι υποψήφιοι δήμαρχοι και περιφερειάρχες που συνήθως εκλέγονται είναι ταυτόχρονα και κομματικά στελέχη, ενώ αρκετοί από αυτούς στα μεγάλα αστικά κέντρα έχουν περάσει από κυβερνητικούς θώκους και υπουργεία και όπως γνωρίζουμε, τέτοιου είδους κυβερνητικές θέσεις είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με επενδυτικούς και επιχειρηματικούς κύκλους.

Αυτή η σχέση έρχεται σήμερα να ισχυροποιηθεί ακόμη περισσότερο μέσα από το «σχέδιο Καλλικράτης» με το οποίο επιχειρείται ο ουσιαστικός περιορισμός των λειτουργικών δαπανών των δήμων και περιφερειών και οι περικοπές σε οικονομικούς και ανθρώπινους πόρους. Το σχέδιο αυτό ξεχαρβαλώνει και χαρίζει στους ιδιώτες οποιαδήποτε κοινωνική υπηρεσία έχει απομείνει. Συνδέει τη λειτουργία των δημοτικών υπηρεσιών με κριτήρια κέρδους, διαλύει εργασιακές σχέσεις, βάζει τους κανόνες της αγοράς πιο βαθιά στη ζωή μας. Όλα αυτά οδηγούν στο σχηματισμό τοπικών «κυβερνήσεων», με διορισμό των αντιπεριφερειαρχών από τον περιφερειάρχη, ο οποίος θα παίζει ρόλο τοπικού «πρωθυπουργού». Έχουμε λοιπόν αντί για τη πολυδιαφημισμένη «αποκέντρωση», υπερσυγκέντρωση εξουσιαστικών θεσμών και κρατικού πλούτου στα χέρια λίγων κομματικών εκλεκτών και αύξηση της απόστασης των ανθρώπων από τα κέντρα λήψεως αποφάσεων.

Η συνειδητή αποχή από τις εκλογές είναι μια πράξη πολιτικής αξιοπρέπειας, που ως ένα βαθμό εκφράζει τη αηδία των ανθρώπων απέναντι σ’ ένα πλήρως διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα. Όμως είναι πλέον επιτακτικό να κάνουμε ένα βήμα παραπέρα. Να σταματήσουμε να παραδίδουμε τις τύχες μας σε «ειδικούς» και αυτόκλητους «σωτήρες» και να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Να δημιουργήσουμε αυτοοργανωμένες δομές τόσο στο επίπεδο των κοινωνικών αγώνων ενάντια στο ζοφερό παρόν και μέλλον που μας επιφυλάσσουν, όσο και σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας, σε κάθε γειτονιά, χωριό και εργασιακό χώρο. Δομές που θα βασίζονται στην πραγματική αλληλεγγύη και αλληλοβοήθεια και όχι στον κανιβαλικό ανταγωνισμό που μας επιβάλλουν. Με λαϊκές συνελεύσεις στις οποίες θα αποφασίζουμε εμείς για εμάς και θα αντιμετωπίζουμε συλλογικά και ισότιμα τα προβλήματα που μας απασχολούν, χωρίς την κηδεμονία αρχόντων, αφεντικών, και όλου αυτού του κυρίαρχου συρφετού των κηφήνων.

Τέτοιες και άλλες παρόμοιες αντιεξουσιαστικές αντιλήψεις για τη συλλογική διαχείριση των κοινών μέσα από αμεσοδημοκρατικούς, συμμετοχικούς και άλλους αντιθεσμούς που οι άνθρωποι ελεύθερα φαντάζονται και υλοποιούν δεν είναι απλά ιδέες των όπου γης αναρχικών κινημάτων. Αποτελούν επιτακτική αναγκαιότητα απέναντι σε ένα μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης που οι αντιφάσεις και οι παραλογισμοί του έχουν οδηγήσει σήμερα σε μια πολυδιάστατα οριακή κρίση που ωθεί την ανθρωπότητα και τη φύση σε οριστικό αφανισμό.

Τέτοια αυτοοργανωμένα μοντέλα δεν είναι ουτοπικά. Έχουν υπάρξει στην ανθρώπινη ιστορία και σήμερα συνεχίζουν να υπάρχουν σε επίπεδο ολόκληρων περιοχών, κωμοπόλεων και χωριών στην Ισπανία και τη λατινική Αμερική, όπως και αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι εργασίας στη Γερμανία, στην Αργεντινή και αλλού.

Επιβάλλεται λοιπόν να αρχίσουμε να αναλογιζόμαστε τη δύναμη των δικών μας χεριών. Χρειάζεται να αρχίσουμε να παίρνουμε ξεκάθαρες αποφάσεις για το μέλλον μας.

ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΧΕΡΙΑ

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΛΑΪΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ

Κατάληψη Ευαγγελισμού-θεοτοκοπούλου 18 Ηράκλειο Κρήτης

Μικροφωνική-Παρέμβαση ενάντια στις εκλογές:

Τρίτη 2/11/10-ώρα 18:00-κεντρική πλατεία Καμινιών
Πέμπτη 4/11/10-ώρα 18:00-κεντρική πλατεία Νέας Αλικαρνασσού
Παρασκευή  5/11/10-ώρα 18:00- πλατεία Λιονταριών

                                                                                                         Αναδημοσίευση από Κατάληψη Ευαγγελισμού