«Ο ΖΩΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΜΗΧΑΝΗ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΟΠΤΙΚΗ»

 

Εκδήλωση-συζήτηση, Πέμπτη 27 Ιουνίου 2013

Στο πολυτεχνείο, Πατησίων, κτήριο Γκίνη

με θέμα:

 «Ο ΖΩΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ

Η ΜΗΧΑΝΗ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΟΠΤΙΚΗ»

Εξαρχής ο πολιτισμός για να δομηθεί βασίστηκε στη συστηματοποιημένη εξημέρωση και εκμετάλλευση κάποιων  ζωικών ειδών, ενώ σήμερα με την βιομηχανική του εκδοχή και την παγκόσμια κυριαρχία του κρατάει αιχμάλωτα δεκάδες δισεκατομμύρια ζώα απειλώντας με εξολόθρευση κάθε σπιθαμή από την εναπομείνασα άγρια ζωή της Γης. Το αναπόφευκτο της ανθρώπινης εξέλιξης, η πρόοδος και ο ανθρωποκεντρισμός είναι μερικά από τα ιδεολογήματα που στηρίζουν το εξουσιαστικό οικοδόμημα.

Τι θέλουμε; Τι άλλο από την απελευθέρωση σε όλη της την έκταση, σε όλη τη βιόσφαιρα της Γής. Θέλουμε την απελευθέρωση κάθε γήινου πλάσματος από τα δεσμά του πολιτισμού και της οργανωμένης εξουσίας. Θέλουμε η Γη να αναγριωθεί και πάνω της να τρέχουν ελεύθερα ζώα, στις θάλασσες να κολυμπάνε ελεύθερα ψάρια και στους ουρανούς να πετάνε χιλιάδες είδη πουλιών χωρίς την μόλυνση και τον συνεχή κίνδυνο της μαζικής εξολόθρευσης. Στη θέση των μονοκαλλιεργειών να φυτρώσουν εκατομμύρια είδη φυτών και τα δάση να καταλάβουν τις πόλεις και τα εργοστάσια.

ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ

                                                                                                                              ADAMASTO.SQUAT.GR

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΑΓΩΝΑ στον Αχελώο, 9-14 Αυγούστου

Παρέμβαση αντιπληροφόρησης και αλληλεγγύης για τη ΒΑ Χαλκιδική

Διήμερο οδοιπορικό αντίστασης στην Πάρνηθα, Σαββατοκύριακο 2-3 Ιούλη ’11

 

Όπως είχε γραφτεί στην εισήγηση για την Πάρνηθα στη διήμερη εκδήλωση που έγινε στο Πολυτεχνείο στις 20 - 21 Οκτώβρη 2007 : «Το ολοκαύτωμα της Πάρνηθας στις 28 Ιούνη 2007 ήταν μια από τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία του πολέμου που διαδραματίζεται με πλήθος καταστροφών σε βάρος του φυσικού περιβάλλοντος και των ελεύθερων χώρων, κι αποτέλεσε αφορμή μιας ευρύτερης κοινωνικής αφύπνισης και κινητοποίησης μέσα στην οποία προέκυψε και η δημιουργία της Ανοιχτής Συνέλευσης από το Λόφο του Στρέφη για την προώθηση της αλληλεγγύης και τη ριζοσπαστικοποίηση των αντιστάσεων.
Το σκεπτικό και η ιδιαιτερότητα  (εκείνης) της Συνέλευσης σε σχέση με άλλες κινήσεις ήταν ότι εξαρχής θεώρησε αυτή την καταστροφή ως την κορυφή του παγόβουνου, μια στιγμή αποκάλυψης της γενικευμένης λεηλασίας και καταστροφής της φύσης, την όποια περιγράφουμε συνήθως ως περιβαλλοντική κρίση, η οποία έχει την αιτία της όχι σε τυχόν παραλείψεις ή παρεκτροπές του όλου πολιτικοοικονομικού συστήματος αλλά στην ίδια του τη φύση εχθρική, επιθετική και καταστροφική προς το φυσικό περιβάλλον. Κάτι που συμβαίνει άλλωστε σε παγκόσμια διάσταση με τρομακτικές συνέπειες πάνω στη φύση σε κάθε γωνιά του πλανήτη.
Οι πυρκαγιές και η αποψίλωση των δασών, οι κλιματικές αλλαγές και το φαινόμενο του «θερμοκηπίου» λόγω της εκπομπής βιομηχανικών ρύπων, το λιώσιμο των πολικών πάγων και των αλπικών παγετώνων, τα ακραία φαινόμενα ξηρασίας ή πλημμυρών σε εκτεταμένες περιοχές του πλανήτη καθώς επίσης η συρρίκνωση της βιοποικιλότητας και η ραγδαία εξαφάνιση πλήθους ζωικών ειδών, δεν είναι παρά μέρη μόνο της ευρύτερης οριακής περιβαλλοντικής κρίσης η οποία με τη σειρά της αποκαλύπτει τις τρομακτικές συνέπειες που έχει πάνω στο φυσικό κόσμο η βαθειά κρίση και σήψη του χρεωκοπημένου πολιτικοοικονομικού συστήματος μέσα στο οποίο ζούμε.
Η κάθε επιμέρους καταστροφή στο περιβάλλον δεν είναι παρά απόρροια της καταστροφικής σχέσης συνολικά του ανθρώπου με τη φύση που με τη σειρά της είναι απόρροια της καταστροφικής σχέσης του ανθρώπου με τον ίδιο του τον εαυτό, η οποία συνίσταται στην πολιτική, κοινωνική και οικονομική οργάνωση της κυριαρχίας και της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο».

Σήμερα, κι ενώ η κρίση και σήψη του πολιτικοοικονομικού συστήματος βρίσκεται πλέον στα χείλη όλων, αποκαλυπτόμενη και οξυνόμενη όλο και περισσότερο, με τρομακτικές συνέπειες πάνω στο κοινωνικό όσο και το φυσικό περιβάλλον, εκείνη η συλλογική προσπάθεια που ξεκίνησε τέσσερα χρόνια πριν, δίνοντας πλήθος ριζοσπαστικών κινητοποιήσεων, παρεμβάσεων και δράσεων αντίστασης από την Πάρνηθα μέχρι τον Αχελώο, συνεχίζεται με νέες κινήσεις οι οποίες παράλληλα με τους κοινωνικούς αγώνες που ξεσπούν μέσα στις πόλεις αναδεικνύουν και κρατούν ανοιχτά τα μέτωπα αγώνα για την προάσπιση του φυσικού περιβάλλοντος, της γης και της ελευθερίας από τις επιθέσεις των πολιτικών και οικονομικών αφεντικών. Επιθέσεις που θα ενταθούν ακόμα περισσότερο στο άμεσο μέλλον όπως προοιονίζονται οι πρόσφατοι νόμοι στρατηγικής σημασίας (ο λεγόμενος «εφαρμοστικός» κι ο νόμος για το «μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα 2012-15») σε βάρος όχι μόνον της κοινωνίας αλλά και του φυσικού περιβάλλοντος που παραδίδονται βορά στους καταστροφικούς σχεδιασμούς κράτους και κεφάλαιου.
Στα πλαίσια αυτών των κινήσεων και παράλληλα με τους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες που εξελίσσονται στους δρόμους της Αθήνας, πραγματοποιήθηκε το Σαββατοκύριακο 2 – 3 Ιούλη, από την Πρωτοβουλία Αγώνα για τη Γη και την Ελευθερία διήμερο οδοιπορικό αντίστασης στην Πάρνηθα με τη συμμετοχή αρκετών φίλων του βουνού και του δάσους. Για να θυμίσει ότι η καταστροφή και λεηλασία της Πάρνηθας συνεχίζεται, να ανανεώσει τον αγώνα αντίστασης, να σπάσει την σιωπή μπροστά στο πλήθος των εγκληματικών δραστηριοτήτων και των σχεδιασμών της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας πάνω στο βουνό.

Στο κάλεσμα της για το διήμερο η Πρωτοβουλία Αγώνα ανέφερε:
«Το ολοκαύτωμα της 27ης Ιούνη 2007 ήταν μια ακόμη στιγμή της μακρόχρονης και συνεχιζόμενης καταστροφής της Πάρνηθας από ένα πλήθος εγκληματικών δραστηριοτήτων και σχεδιασμών της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας (όπως η λειτουργία και η επέκταση του Καζίνο, η κατάληψη των κορφών από βάσεις και κεραίες, η επέκταση οικισμών και οικοδομικών συναιτερισμών μέσα στα δάση, η εκποίηση δημόσιων δασικών εκτάσεων, ο σχεδιασμός εγκατάστασης στο βουνό της βιομηχανικής «Τεχνόπολης» και ανεμογεννητριών, η προοπτική μετατροπής του δρυμού σε περιαστικό πάρκο της Αθήνας με διάφορες εμπορικές χρήσεις).
 Η αγάπη για το βουνό δεν έχει ημερομηνία λήξης και ο αγώνας για την προάσπιση της γης και της ελευθερίας δεν έχει τέλος. Δεν ξεχνάμε την καταστροφή και τη λεηλασία της Πάρνηθας που γίνονται στο όνομα της ανάπτυξης και της αξιοποίησής της από το κράτος και το κεφάλαιο. Δεν εξαπατούμαστε από επιχειρηματίες, Τράπεζες και ΜΜΕ, που χειραγωγούν και εκμεταλλεύονται το ενδιαφέρον των ανθρώπων για την προστασία της φύσης, και δεν εκχωρούμε τίποτα και σε κανέναν σπόνσορα και δήθεν προστάτη του βουνού.
 Μετά τις πορείες στο βουνό και τους αποκλεισμούς στο Καζίνο, τις παρεμβάσεις και τις κινητοποιήσεις των τελευταίων χρόνων για την προώθηση της αντίστασης, τη γνωριμία με το βουνό, την αντιπληροφόρηση και την κοινωνική αφύπνιση συνεχίζουμε… Τέσσερα χρόνια μετά τη μεγάλη πυρκαγιά ανεβαίνουμε, μικροί και μεγάλοι, μαζί στην Πάρνηθα».
Κατά τη διάρκεια του διήμερου έγινε ανάρτηση πανό και αναγραφή συνθημάτων στον δρόμο που οδηγεί στο εσωτερικό του βουνού, περιήγηση στις καμένες αλλά και τις διασωθείσες τοποθεσίες γύρω από το παλιό ξενοδοχείο Ξενία που έχει παραχωρηθεί από το 2003 στο Καζίνο Μον Παρνές για ανακατασκευή και επαναλειτουργία του, ενημέρωση για τις βαθειές πληγές της Πάρνηθας από την μακροχρόνια λεηλασία της από κρατικά και ιδιωτικά συμφέροντα, προβολή της ταινίας «no cry wolf» καθώς και πεζοπορική διάσχιση, από ένα μέρος των συμμετεχόντων, περιμετρικά του κεντρικού ορεινού όγκου.
Σε όλη την διάρκεια της εκδήλωσης υπήρχε διαρκής παρουσία και κίνηση της αστυνομίας πάνω στο βουνό και μόνιμη φρούρηση στον δρόμο που οδηγεί στο Καζίνο.

Ο αγώνας ενάντια στην λεηλασία και την καταστροφή του βουνού συνεχίζεται…

http://squathost.com/strefis/ 

Διήμερο οδοιπορικό αντίστασης στην Πάρνηθα

 

http://squathost.com/strefis 

ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΠΥΡΗΝΙΚΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΗΣ ΚΕΡΑΤΕΑΣ

ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΧΩΡΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ

 

Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι - Αγρίνιο 

Ενάντια στα σχέδια της εταιρείας ''Ελληνικός Χρυσός''

8,9,10 April - 3 days KERATEA ART RESISTANCE

Ενημέρωση|Συζήτηση: Alimentarius Codex, Βιοπατέντες, Πιστοποιήσεις

 

Η πλέον θεμελιώδης μέθοδος εξημέρωσης ενός όντος είναι ο έλεγχος πάνω στην τροφή του. Η βία και η πειθάρχηση μέσω της πειθούς ή της τιμωρίας είναι πολύ χρήσιμα εργαλεία, αλλά συνήθως έπονται της εξασφάλισης της συνθήκης ότι το προς εξημέρωση ον, θα εξαρτά την παροχή και το είδος της τροφής του από τον εξουσιαστή του. Και όπως γνωρίζουν πολύ καλά τόσο τα προς σφαγή φυλακισμένα ζώα, όσο και οι ανθρώπινοι Άλλοι των στρατοπέδων συγκέντρωσης –αυτού του θαυμαστού δομικού στοιχείου της νεωτερικότητας- ό,τι κάνουμε στη φύση, κάνουμε και στον εαυτό μας.

Με δεδομένο ότι πλέον το ζητούμενο στον έλεγχο δεν είναι το πεδίο της συμπεριφοράς αλλά η ίδια η βιολογικότητα των υπηκόων, η εσωτερίκευση δηλαδή της πειθάρχησης μέσω της εγγραφής της στο ίδιο το σώμα, η κανονικοποίηση της τροφής είναι ένα απαραίτητο βήμα για την οικουμενικοποίηση του ελέγχου. Με άλλα λόγια, η ζωή οφείλει να εξεταστεί και να σκαναριστεί σε εργαστήρια, έτσι ώστε να κριθεί κατά πόσο είναι λειτουργική, να ορθολογικοποιηθεί, να τροποποιηθεί γενετικά, να περιφραχτεί και πάνω από όλα να αποκλειστεί. Η μη-λειτουργική, άγρια, μη-κανονικοποιημένη ζωή, αποκλείεται ως μιαρή, ως γυμνή ζωή, ένα εν δυνάμει μολυσματικό βιολογικό περίσσευμα, άνευ αξίας.

Από τους γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς της Monsanto και της Syngenta, μέχρι το πατεντάρισμα βιολογικών ειδών και την απαγόρευση χρήσης φυτών χωρίς επαρκή πιστοποίηση (βλ. S-510, codex alimentarius), η αφήγηση της κυριαρχίας παρουσιάζει μια –τίγκα ανησυχητική- ομοιογένεια. Ένας πλανήτης ελάχιστης βιοποικιλότητας, με τη ζωή πειθαρχημένη, πιστοποιημένη, ιδιοκτησία μερικών πολυεθνικών. Ένας κόσμος πλήρως εμπορεύσιμος. Και αμείλικτα θανάσιμος.

Σε μια κουβέντα που κρίνουμε ότι πρέπει να ανοίξει και μάλιστα σε πολλαπλά επίπεδα, θα επιχειρήσουμε μια πρώτη ενημέρωση σχετικά με τις νέες νομοθετικές ρυθμίσεις που προβλέπονται από τον διατροφικό κώδικα (codex alimentarius) καθώς και το που αυτές συνάδουν με την προσπάθεια επιβολής βιοπατεντών και τίτλων ιδιοκτησίας για το σύνολο της ζωής.

Τη Δευτέρα 4 Απρίλη στις 19:00 στην κατάληψη Σκαραμαγκά

Συλλογική Κουζίνα

Μήνυμα αλληλεγγύης από τις περιοχές του Πειραιά στην Κερατέα

ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ “ΠΡΑΣΙΝΗ” ΑΝΑΠΤΥΞΗ

 

H «πράσινη» ανάπτυξη είναι η συνέχιση της
καταστροφής και της λεηλασίας της φύσης με άλλο όνομα

Ένα από τα βασικά ιδεολογήματα της κυριαρχίας στην προσπάθεια της για την απρόσκοπτη και αδιάκοπη εκμετάλλευση και λεηλασία της κοινωνίας και του φυσικού κόσμου, είναι αυτό της ανάπτυξης. Ειδικά τις τελευταίες δεκαετίες λέξεις όπως πρόοδος, ανάπλαση, αξιοποίηση και ανάπτυξη εντοπίζονται σε καθημερινή βάση στη ρητορική της κυριαρχίας και αποσκοπούν στην καθυπόταξη της κοινωνίας μπροστά στα έκδηλα εγκλήματα που πραγματώνει καθημερινά η παγκόσμια κυριαρχία σε βάρος του φυσικού περιβάλλοντος και των ανθρώπινων πολιτισμών. Παράλληλα, και όχι τυχαία, η έννοια ανάπτυξη συνεπάγεται και έναν ακόμα διαχωρισμό. Χωρίζει τον πλανήτη σε δύο μεγάλα στρατόπεδα. Από τη μια τα ανεπτυγμένα κράτη της Δύσης και από την άλλη η υποανάπτυκτη Ανατολή, Αφρική και Λ. Αμερική που πρέπει πάση θυσία να αναπτυχθούν. Με λίγα λόγια ανοίγει το δρόμο για την νομιμοποίηση της λεηλασίας σε οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό και περιβαλλοντικό επίπεδο στο σύνολο της καπιταλιστικής περιφέρειας.
Στο όνομα της ανάπτυξης λοιπόν έχουν συντελεστεί τα μεγαλύτερα οικολογικά εγκλήματα, τα οποία σχεδόν πάντα συνοδεύονται από την υποβάθμιση της ζωή των ανθρώπων και την παράλληλη αύξηση των υπερκερδών του κεφαλαίου. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε την αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας και το λιώσιμο των πάγων εξαιτίας του φαινομένου του θερμοκηπίου, τις αποψιλώσεις τεράστιων δασικών εκτάσεων, την τρύπα του όζοντος κ.α. που για τους κυρίαρχους αποτελούν απλά παράπλευρες απώλειες που υποστηρίζουν τον ένα και μοναδικό στόχο της “συνεχούς” και “αειφόρου” ανάπτυξης. Για να αντιμετωπίσει τις μαζικές αντιστάσεις που ξεσπούν παγκόσμια ενάντια στην ανυπολόγιστη οικολογική καταστροφή που πραγματοποιείται στο όνομα της ανάπτυξης, η κυριαρχία είναι αναγκασμένη να εφεύρει και να προωθήσει κοινωνικά μέσω των ιδεολογικών μηχανισμών της ένα ακόμα ενισχυτικό ιδεολόγημα το οποίο θα καταφέρει να επουλώσει τις ρηγματώσεις που έχουν προκαλέσει στον κοινωνικό ιστό τα τερατουργήματα της αναπτυξιακής πολιτικής του κράτους και των αφεντικών. Πρόκειται για το ιδεολόγημα της “πράσινης” ανάπτυξης που κινείται στην ίδια κατεύθυνση με το ευρύτερο αναπτυξιακό όχημα, το καλύπτει όμως με ένα πράσινο περιτύλιγμα, με μια δήθεν εκλογικευμένη, φιλική προς το περιβάλλον ανάπτυξη και επιχειρεί έτσι να εξουδετερώσει τις όποιες αναταράξεις εμφανίζονται στο πεδίο απόσπασης της κοινωνικής συναίνεσης.
Οι στόχοι του εν λόγω κυριαρχικού ιδεολογήματος είναι διπλοί:αφενός να διαχειριστεί και να περιορίσει τους όποιους κραδασμούς δημιουργεί στο σύστημα η οικολογική κρίση και αφετέρου   να διασφαλίσει ένα εγγενές χαρακτηριστικό του κεφαλαίου που είναι η συνεχής κινητικότητα του. Έτσι λοιπόν, από τη μια έχουμε την εμφάνιση κάθε είδους οικολογικά ευαισθητοποιημένων φορέων -κόμματα όλων των αποχρώσεων, καθεστωτικά μίντια, βιομηχανίες, τράπεζες και επιστήμονες- που μέσα από μια διαρκώς αυξανόμενη προπαγάνδα τους επιχειρούν να μας πείσουν για την ύπαρξη και τη λειτουργικότητα του πράσινου καπιταλισμού, ενώ από την άλλη παρατηρούμε την ανάδυση μιας καινούργιας πράσινης βιομηχανίας που έχει έρθει για να λεηλατήσει ότι άφησε όρθιο το σύστημα μέχρι σήμερα. Τώρα, δίπλα στην εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου, τις αποψιλώσεις των δασών και τις αμμοληψίες, έρχονται να προστεθούν νέα πεδία όπως οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Ο ήλιος, η γη, ο αέρας, τα φυτά, οι θάλασσες, οι λίμνες και τα ποτάμια μετατρέπονται σε τεράστιες βιομηχανίες άντλησης ενέργειας με αποκλειστικό γνώμονα την αύξηση του κέρδους μεγάλων κατασκευαστικών και ενεργειακών λόμπι που για να ικανοποιήσουν τις αδηφάγες ορέξεις τους είναι έτοιμοι να μην αφήσουν ούτε μια γωνιά του πλανήτη ανεκμετάλλευτη ενισχύοντας τη λογική της  απόλυτης κυριαρχίας του καπιταλισμού πάνω στη φύση και τον άνθρωπο με όρους κέρδους. Στο πλαίσιο αυτό, τεράστιες καλλιεργήσιμες εκτάσεις παύουν να υφίστανται και μετατρέπονται σε φωτοβολταϊκά πάρκα είτε σε εκτάσεις καλλιέργειας ειδικών φυτών για την παραγωγή βιοκαυσίμων, δίπλα στις λίμνες και τα ποτάμια ξεφυτρώνουν γιγαντιαία υδροηλεκτρικά εργοστάσια  οι κορφές των βουνών κατακλύζονται από ατελείωτους τσιμεντένιους ογκόλιθους που συνιστούν τα αιολικά πάρκα. Μέσα από την προώθηση των πράσινων-εναλλακτικών μορφών ενέργειας η κυριαρχία εξυπηρετεί δύο βασικές επιδιώξεις της. Πρώτον, το άνοιγμα σε νέες ενεργειακές αγορές για να εξυπηρετούνται οι ολοένα και αυξανόμενες ενεργειακές απαιτήσεις των βιομηχανικών κολοσσών της Δύσης και δεύτερον η απόκτηση ενεργειακής ανεξαρτησία από πετρελαιοπαραγωγά κράτη με τα οποία δεν διατηρεί τις καλύτερες σχέσεις και μπορούν ανά πάσα στιγμή να θέσουν σε κίνδυνο την καπιταλιστική αναπαραγωγή. Στην ουσία, εκείνο που καταφέρνουν οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας είναι να ανοίξουν νέους επενδυτικούς ορίζοντες για το κεφάλαιο, ικανοποιώντας παράλληλα και το αίτημα για λιγότερη περιβαλλοντική μόλυνση. Το κατά πόσο βέβαια ικανοποιούν ένα τέτοιο αίτημα θα το δούμε παρακάτω.

Tο παράδειγμα των αιολικών πάρκων

Τα αιολικά πάρκα είναι μεγάλες βιομηχανικές εγκαταστάσεις που έχουν ολέθριες επιπτώσεις όταν εγκαθίστανται σε ευαίσθητα φυσικά οικοσυστήματα, όπως είναι οι δρυμοί, τα δάση, οι δασικές εκτάσεις, τα μικρά νησιά, οι περιοχές ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους, οι προστατευόμενες, κ.λ.π.Η εγκατάσταση ενός αιολικού πάρκου απαιτεί σωρεία “υποδομών” καταστροφικών για το περιβάλλον: για να μεταφερθούν οι γιγάντιες ανεμογεννήτριες (μια ανεμογεννήτρια 3 MW έχει ύψος ιστού 100 μ. περίπου και 45 μ. ακτίνα φτερωτής, συνολικά 135 μ. ύψος, όσο δηλ. ένας ουρανοξύστης 45 ορόφων) στη θέση εγκατάστασης, ξυρίζονται δάση, χτίζονται γέφυρες, ανοίγονται τεράστιοι δρόμοι, κόβονται δέντρα, το τοπίο αλλάζει ριζικά. Κατασκευάζονται μετεωρολογικοί πύργοι, ηλεκτρικοί υποσταθμοί μεταβολής τάσης (10-12 στρέμματα ο καθένας, για τα μεγάλα πάρκα), οικίσκοι επί οικίσκων συνεργείων, επιτηρητών, εργοταξίων και άπειρες ηλεκτρικές γραμμές, ρημάζοντας κυριολεκτικά παρθένες περιοχές και σημαντικά οικοσυστήματα.  Παράλληλα οι ίδιες οι ανεμογεννήτριες με το θόρυβο που εκπέμπουν, τον τεράστιο όγκο που καταλαμβάνουν σε περιοχές διαταράσσουν τη χλωρίδα και την πανίδα τους (οι ανεμογεννήτριες μόνο στην περιοχή της Καλιφόρνιας σκοτώνουν κατά μέσο όρο 200-300 γεράκια, και 40-60 χρυσαετούς ετησίως, ενώ έχει εκτιμηθεί ότι 7.000 αποδημητικά πουλιά το χρόνο σκοτώνονται από αιολικούς στοβιλοκινητήρες στη νότια Καλιφόρνια), ενώ αλλάζουν ριζικά και το φυσικό τοπίο, αφού τεράστιες παρθένες εκτάσεις όπως τα βουνά και τα δάση μετατρέπονται σε βιομηχανικές μονάδες παραγωγής ενέργειας με υποσταθμούς και γραμμές μεταφοράς της αιολικής ενέργειας. Ο χρόνος ζωής ενός αιολικού πάρκου εκτιμάται στα 20-25 χρόνια, μετά το πέρας των οποίων θα είναι ένα απέραντο νεκροταφείο παλιοσιδηρικών, με τα βουνά φορτωμένα με χιλιάδες τόνους μπετόν και χιλιάδες μέτρα υπόγειων και υπέργειων καλωδιώσεων. Τέλος μέχρι και το επιχείρημα περί καταπολέμησης της ανεργίας δεν στέκει αφού θα φέρουν καίριο πλήγμα  στην κτηνοτροφία και σε όλους αυτούς που εργάζονται και ζουν από το δάσος. Να σημειωθεί ότι το μεγαλύτερο αιολικό «πάρκο» στην Ευρώπη έχει τρεις μόνιμους υπαλλήλους.
Από την άλλη αμφιλεγόμενο παραμένει το κατά πόσο η χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και πιο συγκεκριμένα της αιολικής συμβάλλει καθοριστικά στη μείωση των ατμοσφαιρικών ρύπων. Για παράδειγμα, ένα αιολικό πάρκο που βρίσκεται στη Μ. Βρετανία μειώνει τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα κατά 178.000 τόνους το χρόνο. Ακούγεται εντυπωσιακό, μέχρις ότου πληροφορηθεί κανείς ότι η πτήση ενός και μόνο τζάμπο, μέσα σε μία και μόνη ημέρα, από το Λονδίνο στο Μαϊάμι και πίσω στο Λονδίνο, απελευθερώνει αέρια που επιβαρύνουν το φαινόμενο του θερμοκηπίου και τα οποία, σε ετήσια βάση, αντιστοιχούν σε 520.000 τόνους διοξειδίου του άνθρακα. Δηλαδή, η καθημερινή πτήση από την Αγγλία προς την Αμερική απαιτεί την ύπαρξη τουλάχιστον 3 γιγαντιαίων αιολικών πάρκων. Ακόμα και αν τοποθετηθούν 25.000 ανεμογεννήτριες οι ρύποι σε διοξείδιο του άνθρακα και διοξείδιο του θείου θα παραμείνουν κατά 99,93%.

Το μανιφέστο 100 Γερμανών καθηγητών και διανοουμένων σχετικά με την αιολική ενέργεια αναφέρει: η ικανότητα παραγωγής ενέργειας από τον άνεμο είναι συγκριτικά χαμηλή. Οι ανεμογεννήτριες με επιφάνεια πτερυγίων ίσων με το μέγεθος ενός γηπέδου ποδοσφαίρου, παράγουν μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό της ενέργειας που παράγει ένας συμβατός σταθμός. Έτσι με περισσότερες από 5.000 ανεμογεννήτριες στη Γερμανία, παράγεται λιγότερο από το 1% του απαιτούμενου ηλεκτρισμού. Στη Μ. Βρετανία, θα χρειαζόντουσαν 14.400 ανεμογεννήτριες για να παραχθεί το 4,4% του ηλεκτρικού ρεύματος και 32.700 για να παράγουμε το 10%. Οι δείκτες μόλυνσης είναι παρόμοιοι για τον ίδιο λόγο. Η συνεισφορά της αιολικής ενέργειας προς αποφυγή του φαινομένου του θερμοκηπίου είναι περίπου 1 έως 2 τοις χιλίοις.

Συμπερασματικά

Είναι εμφανές ότι το ιδεολόγημα της ανάπτυξης -πράσινης και μη- αποτελεί μια από τις βασικές αντιφάσεις του συστήματος που αναπόφευκτα το οδηγεί στην αυτοκαταστροφή του. Ο καπιταλισμός όσο κι αν προσπαθεί να πείσει για το αντίθετο είναι το πολιτικοοικονομικό εκείνο σύστημα που έχοντας ως μόνο σκοπό το κέρδος δε διστάζει να προξενήσει ανυπολόγιστες, μη αναστρέψιμες οικολογικές καταστροφές, όχι μόνο στις βιομηχανικές πόλεις, αλλά και σε ολόκληρο  τον πλανήτη, διαταράσσοντας ριζικά τη ισορροπία των οικοσυστημάτων.Και αν για τις κοινωνικές αντιστάσεις που δημιουργούνται κατά καιρούς εξαιτίας της επέλασης των αφεντικών σε όλα τα επίπεδα, ως  λύση θα μπορούσε να θεωρηθεί η ένταση της καταστολής και του ελέγχου, η ίδια λύση δεν επαρκεί για την καταστροφή του πλανήτη και για τον ορατό κίνδυνο που τίθεται πλέον σχετικά με την ίδια τη δυνατότητα επιβίωσης σ’ αυτόν. Όσο για τις δήθεν πράσινες πολιτικές και τα οικολογικά αισθήματα της κυριαρχίας, αυτά δεν είναι τίποτα άλλο από απέλπιδες προσπάθειες επιβίωσης του ίδιου κυριαρχικού μοντέλου που καθημερινά καταστρέφει τον άνθρωπο και τη φύση κι αν δεν ανατραπεί γρήγορα θα αφανίσει τα πάντα στο πέρασμα του.

Ο αγώνας ενάντια στην καταστροφή και τη λεηλασία της φύσης και των ανθρώπινων κοινωνιών, είναι αγώνας ενάντια στο σύστημα που τις γεννά. Στον καπιταλισμό και το κράτος!

αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος”

Πάτρα, Νοέμβρης 2010

Δυσήνιος Ίππος

Εκδηλώσεις ενάντια στην ''Πράσινη'' Ανάπτυξη και την εκτροπή του Αχελώου

Από το σπορείο στο χωράφι

 

eleftherosagros.blogspot.com

Κάλεσμα της Αυτόνομης Συνάντησης Αγώνα

Κάλεσμα της Αυτόνομης Συνάντησης Αγώνα σε διήμερο εκδηλώσεων

(30-31 Οκτώβρη, στην Αθήνα, Πολυτεχνείο)

-ενημέρωσης και συζήτησης για την προοπτική του αγώνα ενάντια στην καταστροφή του ποταμού Αχελώου από το φαραωνικό έργο σειράς φραγμάτων και την επικείμενη εκτροπή του.

-συνάντησης και επικοινωνίας των επιμέρους αντιστάσεων που ξεσπούν ενάντια στην εκμετάλλευση, καταστροφή και εμπορευματοποίηση  της φύσης και των ελεύθερων χώρων και συζήτησης για το ιδεολόγημα της «πράσινης» ανάπτυξης που αποτελεί σήμερα την κεντρική αιχμή για την όξυνση της κρατικής και καπιταλιστικής επίθεσης στο φυσικό κόσμο.

Η γενικευμένη καταστροφή και λεηλασία του φυσικού περιβάλλοντος σε παγκόσμιο επίπεδο, με ανυπολόγιστες συνέπειες για ολόκληρο τον πλανήτη, είναι το αποτέλεσμα της άγριας και μακροχρόνιας επίθεσης του κράτους και του καπιταλισμού για την εκμετάλλευση και κυριαρχία στη φύση και τις ανθρώπινες κοινωνίες. Οι αποψιλώσεις των δασών, η μόλυνση των θαλασσών, το λιώσιμο των πολικών πάγων, οι κλιματικές αλλαγές, το φαινόμενο του θερμοκηπίου, η συρρίκνωση της βιοποικιλότητας και η εξαφάνιση πλήθους ζωικών ειδών, είναι μερικά μόνο μέρη της συνολικής οριακής περιβαλλοντικής κρίσης που δημιουργεί η κρατική- καπιταλιστική επιθετικότητα.

Όσον αφορά ειδικά τον ελλαδικό χώρο, αυτή η επίθεση έχει κλιμακωθεί τα τελευταία χρόνια, με σειρά καταστροφικών μικρών και μεγάλων έργων τόσο στην ύπαιθρο όσο και μέσα στις πόλεις. Τα γιγαντιαία φράγματα όπως στον Αχελώο και τον Άραχθο, η μετατροπή ολόκληρων ποταμών σε αποχετευτικό σύστημα βιομηχανικών λυμάτων όπως συμβαίνει στον Ασωπό, οι πετρελαϊκές εγκαταστάσεις όπως αυτές στον Αμβρακικό κόλπο, η βιομηχανική ζώνη με μονάδες ηλεκτροπαραγωγής από φυσικό αέριο (συμφερόντων Κατάρ) όπως αυτή που σχεδιάζεται για το Πλατυγιάλι Αστακού, οι τεράστιοι αυτοκινητόδρομοι όπως η Εγνατία και η Ιόνια οδός, οι αποικίες του τζόγου όπως το Μον Παρνές στον πυρήνα του δρυμού της Πάρνηθας, οι «πράσινες» βιομηχανικές ζώνες όπως η «Τεχνόπολις» που σχεδιάζεται για τους πρόποδες της Πάρνηθας, τα ορυχεία και μεταλλεία όπως στην Γκιόνα και την Β.Α. Χαλκιδική, οι αιολικές βιομηχανικές ζώνες όπως αυτές που σχεδιάζονται για να επεκταθούν και να κατακλείσουν τα βουνά των νησιών (Κρήτη, Νάξος, Εύβοια κ.α) και της ηπειρωτικής χώρας (Πελοπόννησος), οι φωτοβολταϊκές βιομηχανικές ζώνες όπως αυτές που προωθούνται και επιδοτούνται για εκτάσεις γης που σήμερα καλλιεργούνται, αλλά και η καταστροφή  ή η ανάπλαση των ελεύθερων χώρων ώστε να προχωρήσουν τα σχέδια για την εμπορευματοποίησή τους και να προωθηθεί ο κοινωνικός έλεγχος αποτελούν κάποιες από τις καταστροφικές επεμβάσεις που έχουν στόχο την κερδοφορία του κεφαλαίου και τον έλεγχο της κοινωνίας στο όνομα της ανάπτυξης.

Απέναντι σε αυτή την επίθεση του κράτους και του καπιταλισμού, οι αντιστάσεις που έχουν ξεσπάσει σε ένα πλήθος σημείων, έχουν στήσει αναχώματα στην επέλαση των μηχανών της ανάπτυξης. Η Αυτόνομη Συνάντηση Αγώνα δημιουργήθηκε μετά τη συνάντηση αρκετών αγωνιστών για την προάσπιση της φύσης τον Αύγουστο του ΄07, στις κινητοποιήσεις στη Μεσοχώρα Τρικάλων ενάντια στα φράγματα και την εκτροπή του ποταμού Αχελώου και την διάθεση πολλών να συνεχίσουν να αγωνίζονται ενάντια στο μεγαλύτερο αναπτυξιακό έργο για τη διαχείριση του νερού με κινηματικά και αυτοοργανωμένα χαρακτηριστικά. Από τον Αυγουστο του ’07  μέχρι σήμερα μέσα από αυτή την δικτύωση συντρόφων και ομάδων οργανώθηκαν μια σειρά κοινές και συντονισμένες παρεμβάσεις, εκδηλώσεις και διαδηλώσεις σε πολλές πόλεις (Άρτα, Αγρίνιο, Αθήνα, Τρίκαλα, Λάρισα, Καρδίτσα, Πάτρα, Γιάννενα) ενάντια στην ολοκληρωτική καταστροφή του ποταμού Αχελώου μέσω νέων φραγμάτων, Υ/Η εργοστασίων, στην περιοχή του άνω ρου του –που είχε μείνει ανέγγιχτη- , την εκτροπή του από τη φυσική λεκάνη απορροής του προς τη Θεσσαλία, τον κατακλυσμό και αφανισμό του χωριού της Μεσοχώρας αλλά και ευρύτερα στην λεηλασία και εκμετάλλευση της φύσης και της κοινωνίας. Ακόμα οργανώθηκε η αυτόνομη παρέμβαση της Συνάντησης Αγώνα στις ευρύτερες κινητοποιήσεις στη Μεσοχώρα τον Αύγουστο του ’08 και τον Αύγουστο του ’09 όπως και η κατασκήνωση στις όχθες του ποτάμου, οι εκδηλώσεις της Αυτόνομης Συνάντησης Αγώνα (προβολή, συναυλία κ.α) και η πορεία στο φράγμα της Μεσοχώρας τον Αύγουστο του 2010.

Αυτά τα τέσσερα χρόνια παρέμβασης και δράσης στις πόλεις που δραστηριοποιούμαστε και παρουσίας στην ευρύτερη περιοχή της Μεσοχώρας –εκεί δηλαδή, που γίνεται αντιληπτό το μέγεθος της καταστροφής-, στα πλαίσια μιας διευρυμένης ανοιχτής συλλογικής διαδικασίας δικτύωσης και συντονισμού, ζύμωσης εγχειρημάτων αγώνα και σύνδεσης μετώπων αντίστασης ενάντια στην επέλαση της ανάπτυξης στο φυσικό περιβάλλον και τους ελεύθερους χώρους, στην κατεύθυνση της όξυνσης του αγώνα κόντρα σε λογικές εξωραϊσμού του κρατικοκαπιταλιστικού συστήματος και πέρα από αντιλήψεις ενός ακίνδυνου για την εξουσία περιβαλλοντισμού, αποτέλεσαν μια σειρά από ευκαιρίες αγώνα:

- Για την κοινωνική ανάδειξη του ζητήματος της καταστροφής που συντελείται στον Αχελώο από το κράτος, τη ΔΕΗ και τις μεγάλες κατασκευαστικές εταιρίες και της ανάπτυξης του αγώνα σε πανελλαδικό επίπεδο όπως αντιστοιχεί σε μια κεντρική πολιτική επιλογή της εξουσίας για την εκμετάλλευση και τον έλεγχο του νερού, των φυσικών πόρων, της ενέργειας, της αγροτικής παραγωγής και της κοινωνίας.

-Για την αντιπαράθεση με την  κυρίαρχη προπαγάνδα, τόσο με κινητοποιήσεις στις πόλεις της Θεσσαλίας όπως οι πορείες στα Τρίκαλα και την Λάρισα, όπου στοχεύει και επικεντρώνεται η κρατική προπαγάνδα για την δήθεν αναγκαιότητα της εκτροπής του Αχελώου όσο και με παρεμβάσεις και καμπάνιες αντιπληροφόρησης για την αποδόμηση  του λόγου της εξουσίας, που στο ευρύτερο πλαίσιο της λεηλασίας της φύσης με όχημα την «πράσινη» ανάπτυξη, βαφτίζει και τα έργα της εκτροπής ως «πράσινα» ώστε να αποσπάσει κοινωνική συναίνεση για αυτό το καταστρεπτικό και ανορθολογικό έργο.

-Για τη σύνδεση με τον αγώνα της τοπικής κοινωνίας (όπως αυτόν των κατοίκων της Μεσοχώρας,) για την ριζοσπαστικοποίηση και τη διεύρυνσή του στο κοινωνικό πεδίο απέναντι σε λογικές εναπόθεσής του σε θεσμούς, «ειδικούς» και διαμεσολαβητές, που απονευρώνουν και εκτονώνουν την αγωνιστική διάθεση όσων αντιστέκονται.

Στην κατεύθυνση της συνέχισης του αγώνα ενάντια στην καταστροφή του Αχελώου και του συνολικού αγώνα για την υπεράσπιση της φύσης και της ελευθερίας, καταθέτουμε αυτό το κάλεσμα για μια διήμερη συνάντηση των αντιστάσεων, με την μορφή μιας ανοιχτής εκδήλωσης. Σκοπός αυτής της πρότασης είναι η αντιπληροφόρηση σε σχέση με τους διεξαγόμενους αγώνες, η αμοιβαία ενημέρωση των συντρόφων, η ανταλλαγή εμπειριών και ο διάλογος για την προοπτική των αντιστάσεων ενάντια στην επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου στην φύση και στις κοινωνίες. Θεωρούμε ως επίκαιρο και κρίσιμο θέμα προς συζήτηση το πώς οργανώνεται και ανανεώνεται η επίθεση της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας μέσω νέων ιδεολογικών σχημάτων όπως η ‹‹πράσινη ανάπτυξη›› που σήμερα έχει κεντρικό ρόλο στον λόγο της κυριαρχίας.

Το ιδεολόγημα της ‹‹πράσινης›› ανάπτυξης είναι το βασικό εργαλείο για την ανάκτηση της κοινωνικής συναίνεσης προς τα επεκτατικά σχέδια σε βάρος της φύσης και των κοινωνιών, σε μια συγκυρία στην οποία το πρόταγμα της ανάπτυξης έχει τρωθεί. Η υπαρκτή ανάπτυξη έχει απογυμνωθεί μπροστά στις καταστροφικές συνέπειές της. Οι αυταπάτες περί της κοινωνικής ωφελιμότητας της ανάπτυξης έχουν διαλυθεί από την πραγματικότητα της λεηλασίας της γης και της εκμετάλλευσης των ανθρώπων μέσα στις ταξικές σχέσεις που επιτάσσονται, προς όφελος των κυρίαρχων. Η ‹‹πράσινη›› μεταμόρφωση της ανάπτυξης έρχεται να διασφαλίσει την συνέχεια της λεηλασίας  με νέους όρους κοινωνικής συναίνεσης.

Η προπαγάνδα της ‹‹πράσινης›› ανάπτυξης, από το νεοσύστατο υπουργείο περιβάλλοντος και τις μεγάλες κατασκευαστικές εταιρίες και τράπεζες μέχρι οικολογικά ευαίσθητους δημοσιογραφικούς ομίλους και τις Μ.Κ.Ο., είναι μια απόπειρα εξασφάλισης της μέγιστης δυνατής συναίνεσης ώστε να καλλιεργηθούν αυταπάτες, ακόμα και σε επιφυλακτικά ή αγωνιζόμενα κοινωνικά κομμάτια απέναντι στους κεφαλαιοκρατικούς σχεδιασμούς, πως είναι δυνατός ο εξωραϊσμός του κρατικο-καπιταλιστικού συστήματος.

Η ‹‹πράσινη›› ανάπτυξη επιπλέον, είναι το πλαίσιο μέσω του οποίου προωθούνται νέες μορφές εκμετάλλευσης και ελέγχου. Οι νέες τεχνολογίες εξαγνίζονται φορώντας το νέο κουστούμι. Η απαξίωση της αυταξίας της φυσικής ζωής, η καθυπόταξή της σε τεχνοκρατικούς σχεδιασμούς και η εμπορευματοποίησή της εμβαθύνονται. Νέοι τρόποι λεηλασίας του φυσικού πλούτου, νέοι τρόποι ελέγχου των ανθρώπινων δραστηριοτήτων και σχέσεων, όχι μόνο συγκαλύπτονται, αλλά και επινοούνται μέσα στο ιδεολογικό πλαίσιο της ‹‹πράσινης›› ανάπτυξης. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι οι ενεργειακές βιομηχανικές ζώνες (ανεμογεννήτριες, φωτοβολταϊκά, σχέδια διασποράς ‹‹μικρών›› φραγμάτων σε όλα τα ποτάμια της χώρας), οι νέες βιομηχανικές πολιτείες, όπως το πρόγραμμα ‹‹Τεχνόπολις›› για τις παρυφές της Πάρνηθας, οι πρότυπες, εποπτευόμενες και αποστειρωμένες κοινότητες κατοικιών ή ζώνες κατανάλωσης και η τεχνοκρατική-αστυνομοκρατική ανάπλαση και διαχείριση του δημόσιου χώρου, πράσινου και μη, στις πόλεις. Το ιδεολόγημα της ‹‹πράσινης›› ανάπτυξης είναι ο άξονας της αναδιατύπωσης της κρατιστικής αντίληψης για τον φυσικό κόσμο, ώστε η αρπαγή των φυσικών πόρων και η κερδοσκοπική κεφαλαιοποίησή τους να προβάλλονται ως η λύση για την περιβαλλοντική κρίση.

Στον αντίποδα της αναπτυξιακής στρατηγικής κράτους και κεφαλαίου οξύνουμε τις αντιστάσεις, δυναμώνουμε την αλληλεγγύη μας, αποδομούμε τον λόγο της κυριαρχίας, ‹‹πράσινο›› ή μη, συνολικοποιώντας τον ανταγωνισμό με τις δομές που είναι υπαίτιες για την λεηλασία και την καταστροφή της φύσης και της κοινωνίας.

Ο χρόνος της προτεινόμενης συνάντησης-εκδήλωσης είναι για το Σάββατο 30 και την Κυριακή 31 Οκτωβρίου, στο Πολυτεχνείο. Το πρώτο απόγευμα θα αφορά τον αγώνα για την υπεράσπιση του ποταμού Αχελώου. Θα υπάρχει ενημερωτικό υλικό, έντυπα, φωτογραφίες, βίντεο για την εξέλιξη του καταστροφικού έργου, για τις κινητοποιήσεις στην περιοχή της Μεσοχώρας και τις παρεμβάσεις της Αυτόνομης Συνάντησης Αγώνα, ενώ θα συζητηθούν οι προοπτικές της συνέχειας του αγώνα. Το απόγευμα της Κυριακής θα αφορά την συνάντηση και επικοινωνία των επιμέρους αγώνων, την συλλογική διερεύνηση της παρούσας συγκυρίας και τις προοπτικές του αγώνα ενάντια στην καταστροφή και λεηλασία της φύσης και της κοινωνίας. Θεωρούμε ότι ο κατάλληλος τρόπος για μια τέτοια διεργασία είναι μια ανοιχτή συζήτηση, κατά την οποία θα μπορούν να γίνουν οι ενημερωτικές παρεμβάσεις από τους συμμετέχοντες συντρόφους που θα ανταποκριθούν στο κάλεσμα και στη συνέχεια να διευρύνουμε την κουβέντα μας για το πώς οργανώνεται και ανανεώνεται η επίθεση στο φυσικό περιβάλλον και τους ελεύθερους χώρους μέσω νέων ιδεολογημάτων όπως η ‹‹πράσινη ανάπτυξη››.

Οι ενημερώσεις των συντρόφων/ισσών θεμιτό θα ήταν να συνεπικουρούνται από σχετικό έντυπο ή φωτογραφικό υλικό εκτιθέμενο στον χώρο της εκδήλωσης.

Αυτόνομη Συνάντηση Αγώνα (αυτοδιαχειριζόμενο στέκι-Αγρίνιο, πρωτοβουλία αγώνα από το λόφο του Στρέφη για τη γη και την ελευθερία, σύντροφοι/ισσες από την Άρτα, τα Τρίκαλα, την Πάτρα)

για επικοινωνία: axel.asa@hotmail.com
                    SyneleysiStrefi@riseup.net


Αναδημοσίευση από Πρωτοβουλία αγώνα από το Λόφο του Στρέφη για τη Γη και την Ελευθερία